De Held van Pinksteren 2011

.


Het was een rustige ochtend in Amsterdam.
In het vale Juni zonnetje liep een groepje toeristen over de Dam. Een paar voorbijgangers waren op de fiets of met de tram op weg naar werk, vrienden of uit de kerk op weg naar huis.
Een straatartiest kwam geschminkt als standbeeld het plein op en maakte een praatje met een groepje mannen dat een sigaretje stond te roken voor het Paleis.

Ik liep met mijn man richting het Rokin. We hadden deze pinksterdag gekozen voor een bezoekje aan de hoofdstad. ’s Ochtends was Amsterdam nog aan het bijkomen van de voorgaande uitgaansnacht. We konden nu lekker wandelen over de grachten, zouden gaan lunchen bij een leuk tentje en vanmiddag naar een park of museum gaan.

Plotseling vloog een groepje duiven op. Uit een openstaande deur van een cafeetje kwam een groep mensen die niet zo stevig op hun benen stonden. Ze wankelden en maakten een hoop lawaai. Een stel dronkaards, dacht ik, en ik stootte mijn man aan om door te lopen.
Een windvlaag leidde me af van deze poging, en met de windvlaag het geluid of er een trein langsreed op maar 50 meter afstand. Maar dat was belachelijk, het station lag enkele honderden meters verderop. Het geluid zwol aan, het leek bij de mensen uit het café vandaan te komen.
Toen het afzwakte liep het groepje toeristen om de mensen af. Ze waren dan ook een hele attractie.

Zelf afkomstig uit Den Haag herkende ik het ‘type’. Geblondeerde, gezette vrouwen met tijgerprint shirts en zwarte leggings. Behangen met nep gouden sieraden en een flinke laag make-up op. Mannen met tattoos, bierbuiken, kaal en in afgezakte spijkerbroeken. Een beetje ‘schilderswijk’ volk. Niks op tegen hoor, maar gewoon anders als het milieu waar ik vandaan kom. Wat lager opgeleid en wat andere hobby’s.

Het rumoer trok meer toeristen aan die op de wallen hadden rondgelopen. Uit het Krasnapolsky hotel kwamen mensen die het gebeuren zagen vanaf hun brunch. Een aantal deuren openden en bewoners kwamen het oploopje bekijken.
De groep ‘Hagenezen’, zoals ik ze maar noemde, leek ongevaarlijk. Erg vrolijk, dat wel. Wij waren ook wel nieuwsgierig en kwamen dichterbij.
De Hagenezen mengden zich onder de toeschouwers, en tot mijn verbazing bleken ze in gesprek te gaan met de mensen op straat. Nu is dat niet zo raar met al het Nederlandse volk, waaronder wijzelf, maar ze leken ook met de rest in gesprek te gaan.

Een oude man stond vurig te gebaren en te praten met een paar Antilliaanse jongens met gouden tanden. Hij sprak Papiamento, of Spaans, ik wist het niet zo goed. Een dikke vrouw in een zilveren strakke broek had 8 Japanners om zich heen verzameld met evenzoveel camera’s. Ze leken haar prima te verstaan.
Uit een steegje kwamen een paar prostituees. Een vrouw nodigde ze uit in het café.
Drie gesluierde Marokkaanse vrouwen luisterden naar een vrouw in een roze trainingspak.

Mijn man werd nieuwsgierig waar ze het over hadden en haalde me over nog dichterbij te komen. Ik wilde eerst niet, het was een enorm lawaai. Ik hoorde Engels, Turks, Arabisch en nog wat klanken die ik niet kon definiëren. De nieuwsgierigheid won het van de afkeer en we sloten ons aan bij de groep waar Nederlands werd gepraat.

Een gezette man die waarschijnlijk zijn hele leven had gevaren was op de sokkel van het standbeeld gaan staan.
Hij had een anker en wat andere tattoos op zijn gespierde arm, en een lijst vrouwennamen op de andere. Grijs haar kroesde onder zijn hemd en oksels vandaan.
Een contrast met het keurige Algemeen Beschaafd Nederlands dat hij sprak.
Van dichtbij leken hij en de andere Hagenezen een soort gloed over zich heen te hebben. Het is moeilijk te omschrijven maar het leek of hun huid af en toe oplichtte. Misschien verbeeld ik me dat, omdat ze allemaal zo enthousiast waren. Maar ik zweer je, soms leek het echt of de vonken er letterlijk vanaf sprongen.

De man voor ons had zich voorgesteld als Harry, en hij was Luid en Duidelijk te verstaan.
Hij had het vreemd genoeg over films. Ik dacht dat het misschien een reclame stunt was van de bioscoop voor de nieuwe New Kids film. Ik concentreerde me om hem beter te horen. Hij had iedereen aangespoord goed naar hem te luisteren. Dat was niet echt nodig denk ik. Hij was zo’n aparte verschijning dat de meeste net als ik met grote ogen en open mond stonden te kijken.

“Vandaag is de dag waar films vaak over gaan. Jullie kennen die films allemaal. Films als Superman, Batman, X-men, Spiderman. Films die gaan over een superheld. Een mens met bovennatuurlijke krachten die de mensheid komt redden. Iemand die het kwaad bestrijd en de zwakken beschermt. Degene die de Bad Guy overwint die hulpeloze mensen in zijn greep hield.
Deze verhalen zijn verzonnen door mensen, maar hoe komt het dat zoveel mensen deze films kijken? Mensen herkennen het verhaal. Iedereen is in zijn hart op zoek naar een Held. Iemand die onrecht goed maakt, die kwaad overwint.
Wij zijn hier vandaag om te vertellen dat die held is gekomen.
De bijbel heeft deze held eeuwen geleden al beschreven, en verteld wat er zou gebeuren. Die held is Jezus.”

“Ja, de naam die jullie gebruiken als scheldwoord. Verhalen over hem heb je nooit serieus genomen, of aangenomen als een inspirerend verhaal.
Zie je mij, zie je mijn vrienden? Wij kennen deze man. Wij kennen Jezus. We hebben met Hem geleefd en Hij heeft ons verteld wat er zou gaan gebeuren.”

“Kijk, ooit heeft God de wereld gemaakt en de mensen geschapen, want Hij wilde met ze samen zijn.
Hij wilde ze een keuze geven of ze bij Hem wilden zijn. Hij is een God van liefde, en wil dat mensen uit Liefde kiezen bij Hem te zijn, en niet gedwongen worden.
Dus Hij gaf de mensen de keuze; bij Hem zijn en Hem volgen, of hun eigen weg gaan.”

“Nou is het zo, dat God zelf het Leven is. Hij geeft Leven, want Hij heeft de wereld gemaakt, en Hij bruist van het Leven.
Bij Hem zijn is dus leven, en zonder Hem ben je eigenlijk dood. In de greep van the Bad Guy.
Je kan dus kiezen tussen een leven met Hem, of een ‘dood’ leven. En als je lichaam sterft, ben je of eeuwig levend, bij Hem, of eeuwig dood.”

“Veel mensen kozen voor een leven zonder Hem, omdat the Bad Guy ze influisterde dat er geen vrijheid zou zijn als je met Hem leeft. Maar eigenlijk raakte ze daarmee in de greep van the Bad Guy. Hij is slecht en wil alleen maar mensen vernietigen.”

“Dus toen had God een probleem. De mensen kozen voor een ‘dood’ leven en zouden eeuwig dood zijn. Maar Hij hield van ze. Daarom bedacht Hij een oplossing. Ze kregen een tweede kans.
Hij stuurde de held, de redder van het verhaal. Zijn zoon, Jezus. Hij kreeg de keuze om met God te leven of zijn eigen weg te gaan. Net als alle andere mensen. Hij leefde naar God’s wil, en toch stierf zijn lichaam. Dit was eigenlijk onmogelijk, want de dood was voor mensen die God niet volgden.
Jezus stierf een dood die hij niet hoefde te sterven. Hij stierf die dood voor jou. Hij stierf hem voor iedereen hier, zodat je zelf niet meer hoeft te sterven. Hij is in jouw plaats gegaan!”

“Nadat hij is gestorven, is hij opgestaan uit de dood. De dood, the Bad Guy, kon hem niet vasthouden, en hij werd weer levend. Hij is na een aantal dagen naar de hemel gegaan, dat was vorige week donderdag. Hemelvaartsdag.
Van te voren had hij ons beloofd om zijn Geest te geven. Een Geest die zo Heilig en Goed is als hijzelf, en die altijd bij ons blijft, bij iedereen.”

“Vandaag is dat gebeurd. De Geest van Jezus, De Heilige Geest, is naar ons toegekomen. We kunnen niet anders dan jullie vertellen: God is Goed! Jezus is zijn Zoon! En de Heilige Geest is hier om jullie allemaal te overtuigen van Zijn Liefde!”

“Inwoners en gasten van Amsterdam! Het verhaal is nog niet afgelopen. Het verhaal gaat verder. Kennen jullie de films over het einde van de wereld? Armageddon, 2012, The Day After Tomorrow.
Ook deze films hebben een kern van waarheid in zich. In de bijbel gaat het over het einde der tijden, en bijna iedereen kan het in zich voelen. De aarde heeft een houdbaarheidsdatum. Hij zal niet eeuwig bestaan. God zal een nieuwe aarde maken, waar geen pijn meer is, of onrecht. Geen armoede, eenzaamheid of dood.
De wereld waarin we nu leven zal afsterven. Overstromingen, aardbevingen, meteorieten die inslaan, vulkanen die uitbarsten, epidemieën, oorlogen. Het is voorspeld, en het zal gebeuren, zonder de Happy Ending die Hollywood eraan geeft.
Daarom roepen we jullie vandaag toe: kom naar God! Ga Hem volgen! Volg Jezus en ontvang de Heilige Geest. Word gered van alles wat gaat komen en vind Zijn Liefde! Dat is de echte Happy Ending!”

Een aantal mensen om me heen werd onrustig. Sommigen waren gaan zitten en waren aan het huilen. Anderen liepen weg. Ik keerde me om en zag over de hele Dam groepjes staan en zitten. Er waren discussie, maar veel mensen stonden nog steeds ademloos te luisteren naar de Hagenezen. Blijkbaar vertelden ze allemaal in een andere taal hetzelfde.

Een man uit het publiek van Harry riep; “wat moeten we doen?” Ik keerde me weer om om het antwoord te horen.

Harry haalde diep adem en zei: ‘Zie onder ogen dat je gered moet worden. Laat zien dat je dit beseft door je te laten dopen. Dan dompelen we je onder water. Dit symboliseert dat je je oude leven achter laat in het water, alsof je sterft zoals Jezus. Als je het water uitkomt begin je een nieuw leven. De Heilige Geest komt voor altijd bij je.”

Zodra we dit hoorden vormde zich een stoet van mensen. Alle talen en kleuren bij elkaar. We liepen naar de gracht het meest dichtbij. Zonder terug te houden sprongen mensen van de kade het water in. Mannen, vrouwen, er waren zelfs kinderen bij. Via woonboten klommen ze weer op de kant. Ik zag een aantal mensen van een woonboot die het verhaal van Harry hoorden en vanuit hun tuintje in de gracht sprongen.
Later op het nieuws zeiden ze dat er meer den 3000 mensen in de gracht lagen die dag. Ik was er een van. En mijn man zwom naast me. Het was een gekkenhuis. Het was fantastisch.
Het was het begin van mijn leven.