Op reis deel 2

De shabbat was zaterdag ten einde. Dat betekent dat het hele sociale leven weer op gang komt. We hebben in Jeruzalem alle gradaties van gelovige joden kunnen zien; die de shabbat niet vieren tot de hele strenge orthodoxen. 1 soort is ons bijzonder opgevallen, dat is wat wij nu de koekiemonster-gelovige noemen. Dit is een russisch orthodoxe jood met een bonthoed in de vorm van een reusachtige koektrommel. Op de avond van shabbat weten we wat hij meeneemt naar de familie.

Op onze laatste volle dag in Jeruzalem hebben we de wandeling op de oude stadsmuur gemaakt. Het was erg leuk, ook omdat ik extra bezienswaardigheden heb toegevoegd. Zoals het basketbalveld waarop we uitkeken. Daar wordt elk jaar tussen de franciscaner en dominicanermonniken de competitie voor de MonnikCup. Deze is in 1975 voor het eerst gewonnen door de fransicanermonnik Petros Kaplan. Wisten jullie niet he?! De wandeling was gezellig tot ik een poortje over het hoofd zag, omdat ik liep te kletsen en met mijn hoofd keihard tegen de stenenmuur liep. Dat was erg pijnlijk en 1 sec was het helemaal zwart. Toen was ik er weer. Ik heb nu een enorme bult op mijn hoofd, maar ben verder oke.

's avonds zijn we naar het Jeruzalem Light Festival gegaan, in de oude stad waren op 20 plekken kunstwerken gemaakt met licht. We hebben ze niet allemaal gezien, maar het was erg mooi.

maandag 15 juni
Laatst op ons lijstje in Jeruzalem was de graftuin die wilden we graag nog zien. Het was ook erg mooi. Daarna onze huurauto opgehaald. Er was iets mis gegaan waardoor ze geen fiat punto beschikbaar hadden, we kregen ipv hiervan een susuki liana. We gingen van categorie B naar G (een behoorlijke upgrade dus). William paste zich al snel aan het aan het chaotische en toeterende verkeer en vond een goede gelegenheid om zoveel mogelijk verkeersregels te negeren :-)

Onderweg naar Tiberias veel gezien, woestijn met kamelen, veel palmplantages voor dadels en bananen. Bij een checkpoint werden we uitvoerig ondervraagd, scherp aangekeken, omdat ze niet begrepen dat iemand met een joodse naam een nederlands paspoort kan hebben. Ik moest het uitleggen hoe dit kwam en vervolgens kwam er een ander legermannetje met ons praten. Terroristen zullen ws wel nooit getrouwd zijn, want zodra ze erachter kwamen dat wij getrouwd zijn, was alles in orde en mochten we doorrijden.

Aangekomen merkten we dat het hier nog warmer is, zo'n 35 graden. Het waait wel behoorlijk hard. De hotelkamer is erg relax en luxe, dit valt mee, want delen van het hotel zijn in verbouwing en daardoor dachten we dat we even op een stel stijgers te moeten slapen. We hebben direct het zwembad op het dak uitgeprobeerd, waarvandaan je uitzicht hebt op het meer van Galilea en de heuvels eromheen.

Dinsdag 16 juni
Op weg naar Gan Ha Slosha. Een park van natuurbronnen waar je kan zwemmen. Blauw water, groen gras, palmen eromheen. we zwommen tussen de vissen en als je even lag te dobberen of onder waterval ging staan kwamen ze aan je tenen knabbelen. Erg lekker om een warme dag daar door te brengen. William vond het niet paradijselijk genoeg en is bovendien lek gestoken door muggen. Arme hij.

Vlak ernaast ligt de kibboets Nir David waar ze een australisch park/dierentuin hebben. Het heet Gan Garoo, wat een heel leuke woordspeling is omdat Gan tuin betekend, en ze 5 soorten kangaroe's hebben. Een heel aantal kangaroes loopt/ springt vrij rond in een gebied waar je ze kan voeren en aaien. Dat was echt heel leuk. Zelfs de reuzekangaroe bleef rustig liggen en kon ik aaien. De dieren aten uit mijn hand en bijten helemaal niet. Er waren ook baby-kangaroe's bij, sommige in de buidel van hun moeder. Die kon je niet benaderen, maar die rondsprongen wel.

Er waren ook koala's maar die zijn niet benaderbaar. ze slapen overigens 19 van de 24 uur en de tijd dat ze wakker zijn eten ze eucalyptus. Dit heeft de voedingswaarde van karton, waardoor ze dus niet veel energie hebben. Ze zien er geweldig uit en we hebben ze ook wakker gezien, wat dus best uniek is. Gekletst met de verzorger dus we weten nu alles over koala's.

woensdag 17 juni
Vandaag vroeg op en onderweg naar Masada, dus ruim 2 uur rijden. Masada is een hoge afgevalkte berg/rots waar herodus ooit een paleis liet aanleggen voor nood. Toen de romeinen het land bezetten hebben joden die voor hen vluchten hun intrek erin genomen. Zo'n 1000 rebellen leefden er een aantal maanden tot 8000 romeinse soldaten hun verdediging wisten te doorbreken. Toen alle hoop verloren was pleegden ze met z'n allen zelfmoord. Dit was op de avond van pesach, het feest waarop ze vierden uit de slavernij uit egypte waren bevrijd. Ze stierven liever dan dat ze weer slaaf zouden worden.
Het uitzicht was indrukwekkend, je ziet de dode zee en de woestijn. Verder zijn het alleen ruines. Of zoals william zegt: 'puin'. Leuk voor archeologen, maar ik had het na een poosje wel gezien.

Daarna hebben we gedobberd in de dode zee, waar je dus blijft drijven, wat erg leuk is. Maar wel warm met 40 graden. We hebben ook nog even gezwaaid naar koning Hoessein van Jordanie, die aan de overkant woont.
Bij de checkpoint mochten we opnieuw doorrijden zodra ze wisten dat we getrouwd zijn. rare jongens, die israeli's.

donderdag 18 juni
Vandaag rustig aan gedaan, daar waren we wel aan toe. In Tiberias rond geschuifeld en in het zwembad gelegen.
En ik heb er een neefje bij, woohoo!
Vandaag is mijn schoonzus Vione van Yaron Samuel bevallen. We kunnen hem nog niet bewonderen maar zijn nu al trots.

vrijdag 19 juni
Het Yehudiya natuurgebied: een ruig natuurgebied waar we hebben gehiked. Dat betekend klimmen over en langs grote, kleine, ongelijke rotsen langs en over een stroompje dat op sommige plekken een waterval wordt waar je kan zwemmen. Je moet je een weg zien te banen onder bomen en struiken door, langs rotswanden en afgronden.
ik heb nog gezwommen maar had geen waterschoenen aan en dan is het lastig op de gladde en scherpe stenen te klimmen. Het water is fris en de omgeving super mooi. We voelden ons ook echte bikkels dat de tocht ons lukte zonder problemen, het bleek een route voor experts in hiken. Soms wel op handen en voeten; ik was even ' Joy in de Jungle'.
Tot we op het punt kwamen waar we 9 meter moesten afdalen langs een ijzeren ladder aan de rotswand. die kwam uit in een poel die je moest overzwemmen, en dan ging de route weer verder. Dat was op zich niet zo'n probleem. Het probleem was, dat we dit niet vantevoren wisten en dat we allerlei spullen bij ons hadden die niet nat mochten worden, zoals William's fotoapparatuur. Ook wisten we niet of we zo'n lang stuk konden zwemmen met onze tassen boven ons hoofd. We zijn dus omgekeerd en hebben de route nog een keer gdaan.

De hele tocht door het ravijn hebben we veilig af weten te leggen, tot we weer boven op de berg waren op het vlakke gedeelte. Daar struikelde ik over een onbeduidende steen op het pad en schoof keihard op mijn knie en elleboog door het zand, grind en prikkelstruiken. Auw. Mijn knie ligt helemaal open en ziet er bloederig uit. De pijn valt gelukkig mee.

zaterdag 20 juni.
Omdat ik niet zo soepel loop gaat onze geplande tocht door de Banias (natuurgebied in het noorden van israel) niet door. In plaats daarvan helemaal naar het puntje van de Golan hoogte gereden, naar de berg Hermon. Dit is de hoogste berg van Israel, meer dan 2000 meter. Het laatste stuk gingen we met een stoeltjes lift. Boven was het lekker fris en erg mooi, we konden een heel groot gedeelte zien van Israel aan de ene kant van de berg, en Syrie en Libanon aan de andere kant. Duidelijk dat deze berg belangrijk is voor de verdediging van Israel. Er zijn dus ook militaire basissen bovenop en er reden soldaten rond die alle nieuwsgierige en onvoorzichtige toeristen in de gaten hielden. Ze vroegen ons niet te dichtbij de basis te komen en verzekerden ons dat er geen gevaar dreigde. Ik vond een ongebruikte kogel en heb deze even bij ze teruggebracht, wat ze wel waardeerden, een van hen was 'm gister kwijtgeraakt :)

Er was ook een verlaten basis met bunkers waar we rond konden lopen. ik vond dat een beetje spooky, was bang dat er ergens nog mijnen zouden liggen ofzo. dat was niet zo, maar toch heb ik William voorgesteld zijn onderbroek als vredesvlag heen en weer te wapperen. Jammer alleen dat die van hem zwart was, teken van oorlog. Die van mij was roze en paarse streepjes, dus daar kwamen we ook niet verder mee. Gelukkig zijn we heelhuids van de berg gekomen.

Ook langs het Fort Nimrod gereden en thuis uitgerust. Vanavond in het meer van Galilea gezwommen.