De Aanrijding

Gisteravond kwamen William en ik laat terug van een bruiloft waar hij had gefotografeerd en ik het bruidspaar, hem en de ceremoniemeesters ondersteunde. Het was 11 uur 's avonds en ik was ontzettend moe en even later ook nog erg geschrokken. We werden namelijk aangereden.



William dacht dat we werden aangereden omdat de politie dacht dat we autodieven waren, om op die manier te voorkomen dat we ervandoor gingen. De waarheid is dat de politie dacht dieven te zien en erop af wilde, en ons over het hoofd zag.
Dit is wat er gebeurde.

We reden de Treubstraat in Rijswijk op, omdat we zo een stukje afsneden en minder stoplichten zouden hebben in de laatste paar minuten tot we thuis waren. Halverwege echter zagen we dat de auto voor ons plotseling afremde. William reageerde direct en remde ook. Toen stopte de auto plotseling, dus William remde harder en we stonden een paar meter achter de auto stil. We stonden ons net af te vragen wat er aan de hand was (er was geen zijweg daar, geen auto voor die de auto voor ons ophield oid), toen de auto achteruit begon te rijden. Eerst dacht ik dat hij ons misschien iets wilde vragen, maar niet lang door de kou wilde lopen, en daarom achteruit kwam rijden. Maar hij kwam snel dichterbij, en toen realiseerden we ons dat die bestuurder niet meer op tijd zou kunnen remmen om ons niet aan te rijden. Het was heel raar. Ik realiseerde me dat we dus een botsing zouden gaan krijgen, en probeerde me daar op voor te bereiden, maar wist ook dat ik me er niet op kon voorbereiden omdat je niet weet hoe hard de klap gaat worden.

Daar kwamen we snel achter toen de auto inderdaad op ons klapte en we eerst vooruit en toen achteruit werden geslingerd in onze gordels. Na de eerste schok bleek dat we allebei ok waren, alleen had ik last van mijn borstbeen doordat mijn gordel daar hard op had gedrukt. Wij en de andere automobilist gingen op de parkeervakken staan en terwijl William en ik ons afvroegen hoe het kon dat de ander ons niet had gezien, stapten er twee agenten uit. We waren dus aangereden door een under-cover auto van de politie. Ze vroegen ons of we ok waren, en omdat ik last had van m'n borstbeen riepen ze een ambulance op.



Het was erg koud en ik was heel erg geschrokken, dus ze bleven vragen of het goed ging want ik stond heel erg te trillen. William ging de schadeformulieren invullen en we gingen in de politiebus zitten. De schade leek mee te vallen; zo'n klap voelt en klinkt in de auto harder dan de schade werkelijk is. De neus ons onze aygo is wel gekneusd maar we moeten de schade nog bij daglicht bekijken.

In de ambulance werden mijn longen, hartslag, bloeddruk en bewustzijn gecontroleerd wat allemaal ok was, alleen dus een soort kneuzing/spierpijn rond mijn borstbeen wat vanzelf overgaat.




Er was direct een soort hoofd van de politie bijgekomen die alles regelde. Toen we uit de ambulance kwamen bood de bestuurder nog een keer zijn excuses aan. Ze keken allebei heel bedremmeld en legden uit dat ze op zoek waren geweest naar mensen die in auto's aan het inbreken waren. Op een gegeven moment had de bijrijdster iets gezien en was de bestuurder gestopt en snel achteruit gereden om het te checken, maar daarbij stonden wij blijkbaar in de weg. Geen kerstbonus voor deze agenten dus.




Dat was een spannend avontuur dus, dat we liever niet hadden meegemaakt. Komende week krijgen we nog een rapport van de politie en we moeten even kijken hoe we onze auto gefixt krijgen. We waren behoorlijk geschrokken maar konden er uiteindelijk ook wel om lachen, en zijn blij dat het nog goed is afgelopen.