Help

.

Hoewel ik altijd probeer positief naar het leven te kijken sinds ik heb ontdekt dat dat het leven veel leuker maakt, merk ik dat af en toe het even niet meer lukt.
Er zijn natuurlijk altijd mensen die het zwaarder hebben als ik, en aan de ene kant is dat een reden om niet te klagen maar aan de andere kant geld het niet. Iedereen moet dealen met wat er in het leven op zijn of haar pas komt. Voor mij is dat de afgelopen 1,5 jaar veel ziekte...

Het begon in maart 2005, toen ik buikpijn kreeg en diarree en bloed verloor. Ik werkte rustig door, verhuisde in die periode, kreeg een andere baan, werkte als postbode tijdens een hittegolf. Tot mijn huisarts me belde met het nieuws dat ik heel ernstige bloedarmoede had, ik moest bijna een bloedtransfusie, en ik mocht niks doen, moest op de bank gaan zitten thuis. Dat hoorde ik op de dag dat ik ging verhuizen.... (weer) Dit was in juli 2005. Mijn broer trouwde 2 dagen later en op de foto's sta ik als een bleek meisje tussen allemaal bruine mensen.
Door onduidelijkheden in de diagnose en veel pijn moest ik worden opgenomen in het ziekenhuis rond september. Ik heb heel veel onderzoeken moeten ondergaan, sommige heel verschrikkelijk, en voelde me erg alleen en beroerd. Toen werd duidelijk dat ik Colitis Ulcerosa heb, een chronische ontsteking van de dikke darm die mogelijk m'n hele leven blijft. (maar dat geloof ik niet) (ik geloof namelijk in genezing door Jezus). In ieder geval zou ik 1,5 jaar moeten rekenen voor het herstel omdat ik verzwakt was doordat het lang duurde voor ik de goede medicijnen had.

In deze periode heb ik heel veel geleerd over het leven met Jezus, ook in de vallei van de schaduw des doods, zeg maar. Ik heb geleerd om te gaan met dingen uit mijn verleden, in mijn karakter, ik heb het gevoel dat ik er emotioneel heel sterk van ben geworden. Ik heb ook besloten zoveel mogelijk te genieten van alles wat ik heb, kortom: heel leerzaam en niet deprimerend.
Toen kwam William ook nog in mijn leven:)
De wereld werd heel mooi.

19 oktober werden mijn keelamandelen geknipt omdat ik veel keelontstekingen had. Het was een pijnlijk herstel waar 2 weken voor stond. 4 dagen later kreeg ik 's nachts een nabloeding. Het ellendige verhaal daarover staat in de posts hieronder. Weer heb ik bloedarmoede, met de duizeligheid, weinig kunnen en rustig aan moeten doen. (zo'n heerlijk vage term waar ik niets mee kan. Ik doe al rustig, al een jaar. Hoeveel rustiger moet ik doen?) Maar heftiger nog dan het lichamelijke herstel, vind ik de emotionele klap van dit gebeuren.

De eerste dagen thuis was ik constant bang weer bloed te proeven of uit te spugen als ik mijn tanden stond te poetsen. Ik was bang dat ik iets voelde in m'n keel, dat er weer een bloedvat zou scheuren. En nog meer: de angst om william te verliezen... of hij mij....
Het heeft zo'n impact gehad en nog steeds, dat zo iets ernstigs zo snel kan gebeuren. En als je om iemand geeft heb je zoveel te verliezen.
Nu wordt het ook nog winter, donker en grauw, ik zit veel alleen thuis, kan zelf geen boodschappen doen of er even uit omdat ik twee straten verder al uitgeput ben en niet meer rechtuit kan lopen. Ik heb 3 dagen achter elkaar migraine en ik weet niet hoe lang het nog gaat duren voor ik herstelt zal zijn. Ik moet weer mijn werk-zoek-plan uitstellen en rekening houden dat ik niet veel kan.

Ik wil niet bij de pakken neerzitten of me beklagen. Ik denk dat Jezus mijn leven in Zijn hand heeft en dat alles wat er gebeurd mij iets kan leren over Hem en over mezelf. Dat heb ik ook afgelopen jaar gezien.

Maar soms, af en toe, ben ik het gewoon zat. Dan wil ik niet meer thuiszitten, niet meer duizelig zijn en niet meer het gevoel hebben dat er elk moment iets verschrikkelijks kan gebeuren. Ik wil niet meer met mijn emoties vechten die melancholisch worden van het weer en gedeprimeerd omdat ik zo weinig kan. Ik wil niet meer blijven proberen het leven positief te zien, mijn zegeningen te tellen (hoewel ik er echt een hoop heb hoor....) Ik wil niet meer bang zijn William te verliezen of zelf een nog ergere ziekte te krijgen of nog erger. Ik wil niet meer vechten om mezelf overeind te houden en het allemaal zo positief mogelijk te doorstaan.
Ik wil gewoon dat het over is.

Dus Jezus, als U nog goede ideeen heeft of een andere oplossing; U weet me te vinden. Ik ben in mijn kamer, zoals altijd, en ik wacht op U. U heeft me al zover geholpen deze hele periode en U was overal bij. Als dit nu weer geberud voor een reden: please let me know. And most of all: wees er alstUblieft gewoon bij. Want ik ben niet zo sterk. Ik heb U gewoon heel hard nodig.