Conferentie

Mijn laatste teken van leven op dit stukje internet-papier ging over de conferentie die ik zou bezoeken. Het is al even geleden, maar ik wilde er toch nog iets over schrijven, en moest daarvoor op de foto's wachten.

Het was een conferentie van de organisatie Musalaha, een christelijke palestijnse organisatie die verzoening tussen joden en arabieren bewerkstelligt. Uit Israel en Palestina kwamen 100 mensen om in een neutrale omgeving met elkaar te praten, leuke dingen te doen en diensten te houden. Het waren messiaanse joden en palestijnse christenen, dus allemaal geloven ze dat Jezus (Yeshua) de messias is. Maar door de conflict situatie in het midden-oosten die zo complex is en al zo lang duurt, bestaat er toch veel spanning tussen deze groepen.

Vier jaar geleden was deze conferentie ook in Nederland, en werd gefaciliteert door de NEM. Toen heb ik geholpen met schoonmaken, en vond het zo bijzonder wat ik meemaakte met deze mensen, hen mocht ontmoeten en hen elkaar zag ontmoeten, dat ik er nu graag weer bij wilde zijn.
Dit jaar bedacht ik allleen had ik besloten kinderwerk te gaan doen, de baby's dan, omdat ik normaal niet zo van het kinderwerk ben. Maar een aantal vrienden in mijn omgeving zijn baby's aan het krijgen, dus ik dacht: ik kom vast in de stemming.

De conferentie verliep eerst wat stroef door vertraagde vluchten en een programma wat telkens omgegooid werd in de midden-oosterse stijl, en sommige nederlanders vonden dat wat moeilijk om mee om te gaan. Toch in de loop van de week kregen de vrijwilligers die mee hielpen en de deelnemers een hele goede band, en hebben ook de gasten onderling goede tijd emt elkaar eghad. Ze bespraken thema's als wat nou ten diepste de oorzaak is van het conflict en wat vergeving betelkend. Heel heftige thema's! Op donderdag avond vierden ze samen avondmaal en dat was heel bijzonder om te zien: mensen die elkaar vergaven en met elkaar bidden....

Op baby's passen was ook een leuke ervaring. Er waren twee schatten van nog geen jaar oud, en een meisje van 2 waar ik het meest mee bezig was. Zie hier William en mij met Erez, een israelische baby die alleen maar lachte... zo'n schatje...



En terwijl de grote mensen over vrede aan het praten waren en elkaar aan het ontmoeten waren zagen mijn collega oppas Hennie en ik een vergelijkbare ontmoeting op peuterniveau.
De Palestijnse peuter Nardeen en de israelische baby Ammiel:

They're so cute....
En dankzij hun ouders heb ik mijn kleinde woordenschat Ivriet kunnen ophalen en uitbreiden, en ben ik begonnen met wat arabisch leren, ook erg leuk.

Het was een heel bijzondere week waarin William en ik veel gesprekken hebben gehad met de israelische en palestijnse bezoekers en evenveel uitnodigingen hebben gehad om langs te komen. Dus als we nog eens teruggaan naar mijn geboorteland kunnen we een hele rondrit maken langs alle adressen in Jericho, Nazareth, Beith Jala, Jeruzalem, Haifa etc...