Verloofd!

.


Tja, het leven kan raar lopen. Het ene moment ben je vrijgezel, het andere moment verloofd.....


Nou opzich ging het niet zo abrupt. Ik zag het aanzoek wel aankomen en was er ook wel op voorbereid. William en ik zagen elkaar vanaf december al bijna elke dag en hebben heel wat gepraat en gebeden. Veel mensen zijn verbaasd of geschokt door onze plotselinge verloving die uit het niets lijkt te komen, wat ik wel begrijp. Ze hebben niets gezien van de vijf maanden dat we elkaar leerden kennen en weten niets van hoe God in onze levens werkt....

Wat voor onszelf ook best wel een wonder is.
Ik zei altijd dat ik met mijn eerste vriendje wilde trouwen en dat ik door Jezus uitgehuwelijkt wilde worden. In India had ik het principe van uithuwelijken leren kennen; ouders zoeken een partner voor hun kind. Die zien elkaar een paar keer en worden dan in de echt verbonden. In India zeggen ze altijd: de liefde komt later, later ga je van elkaar houden. Bovendien zijn de ouders verantwoordelijk voor het huwelijk: als er problemen zijn ga je naar je ouders toe en die helpen je ermee.

Nou zijn er een heleboel aspecten van die manier van uithuwelijken waar ik (zoals meeste westerlingen) ernstige weerstand tegen heb. Maar het principe is wel heel cool. Als ik zeg dat God mijn Vader is, en dat ik Hem vertrouw in elk aspect van mijn leven, zou Hij dan niet ook op dat gebied voor mij kunnen zorgen; en mij kunnen wijzen wie mijn levenspartner word?

Zoals veel meiden vroeg ik me ook af of ik ooit zou gaan trouwen, en kon ik me heel erg zorgen maken of ik wel knap genoeg was om ooit aan een partner te komen.... Op een gegeven moment heb ik dat dus heel bewust aan God gelaten en gezegd; Jezus, als U iemand voor mij heeft vertrouw ik op U en zal ik niet zelf gaan vissen. Ik kreeg een heel toepasselijk armbandje van mijn beste vriendin: 'someday my prince will come for me'.

William was een goede vriend van mij die ik sinds vorig jaar juni kende. Tijdens mijn ziekte was hij er voor me, en ook gebeurde het vaak dat als hij op bezoek was, we spontaan begonnen te bidden voor allerlei dingen. We zaten heel erg op een lijn wat betreft ons geloof.
Rond december begon Jezus tegen me te spreken dat ik hem moest gaan overwegen als levenspartner en na mijn eerst schok herrinnerde ik me wat ik altijd tegen Hem had gezegd; dat Hij me mocht leiden op het gebied van relaties.....

William en ik spraken dus regelmatig af en ik begon me af te vragen of hij meer voor mij voelde, en wat ik voor hem voelde. Eind december gingen we een dagje naar Antwerpen en die dag misten we alle treinen die we konden missen waardoor we zoveel gepraat hebben dat ik toen echt dacht: mijn hele leven komt op z'n kop te staan.
En dat was ook zo.

Ik merkte dat ik verliefd begon te worden en toen ik daarmee naar Jezus ging had ik het idee dat Hij ons zei 5 maanden te nemen om elkaar goed te leren kennen(als vrienden) en dat we daarna zouden weten of we definitief bij elkaar zouden horen. William had daar een getuigenis van de Heilige Geest over dus besloten we dat te gaan doen. Dat was nogal wat, heel erg spannend maar ook heel erg leuk.

We zagen elkaar toen bijna elke dag, soms een of twee dagen niet, en praatten over vanalles, maakten vanalles samen mee. Het was heel intensief, en ik moest bijvoorbeeld leren om hem toe te laten op allerlei gebieden in mijn leven. Als SPH' er word je geleerd alles zelf op te lossen en overal een weg mee te vinden. Nu mocht ik leren dat ik iemand anders nodig mag hebben, en gaan zien wat hij voor mij kan aanvullen. Het leven is ook zo anders als je van iemand gaat houden. Zo wonderlijk mooi.....

23 Mei waren de 5 maanden om en gingen we terug naar Antwerpen. We waren allebei omstebeurt ongelooflijk nerveus en halverwege de dag was het moment daar: William vroeg me ten huwelijk en gaf me een ring...... Het was zo cool dat ik merkte dat Jezus erbij was op dat moment en ik zei ja....
Nu heb ik dus een verlovingsring om die later onze trouwring zal worden.

Is het raar dat ik ineens verloofd ben, zie ik het wel zitten nu al te zeggen dat ik met hem ga trouwen terwijl we elkaar nog zo kort echt goed kennen, en geen verkering hebben gehad? Ja en nee.
Ja, het is raar, en wennen, en plotseling en er is een hoop wat we nog moeten leren. Maar er zijn denk ik mensen die jarenlang een relatie hebben voor ze gaan trouwen wat ook heel moeilijk kan zijn in hun huwelijk en wat toch fout kan lopen. Tijd is geen garantie voor een goede relatie. Wat je er in investeert en hoe je erin naar elkaar groeit en wat je opbouwt wel. Maar bovenal is wat Jezus ons zegt de basis waarop we beslissingen nemen. Dat is riskant, en ja, dat kan je fout hebben. Maar anders zou het geen geloven zijn, toch? En als ik Hem niet echt durf te vertrouwen, ook in deze keuzes, waar draait mijn geloof dan helemaal om?

Ik geloof dat Jezus ons Zijn Heilige Geest heeft gegeven in ons hart waardoor we een relatie met Hem kunnen hebben, en dus ook met Hem kunnen communiceren en door Hem geleid kunnen worden. In het geval van de relatie tussen William en mij is dat heel concreet gebeurd, heel bijzonder. En hoewel dat een groot avontuur is, ben ik Hem er heel dankbaar voor.

Ik hou heel veel van William en we vieren onze verloving 23 Juni in Delft. Iedereen die geen (email) uitnodiging heeft gekregen maar wel graag wil komen: ik had waarschijnlijk je email adres niet. Als je die even achterlaat stuur ik alsnog een kaartje. Most welcome!