dinsdag scandag

.

Ik heb een nieuwe wereld ontdekt. Een wereld die Max Lucado heet. Ik kende wel een kinderboek van hem, dat over die stippen en sterren, maar ik wist niet dat hij ook boeken had geschreven voor volwassenen. Nu heb ik het boek 'Zes uren, een vrijdag' van hem gelezen. Schitterend, geweldig, wat kan die man schrijven. Echt een Talent van de Meester; poetisch, verhalend, het dringt door tot de kern waar het leven om gaat: het hart van mensen en het hart van Jezus.
Een aanrader voor iedereen ook als je niet zo'n studieboeken lezer ben zoals ik. Zijn schrijfstijl is heel boeiend en afwisselend en goed door te komen.

En dan over dinsdag: de MRI scan dag. Ik weet niet of een van jullie ooit zo'n scan heeft gehad. Maar voor iedereen die het interessant vind een uitwijding.
Ik moest er door heen vanwege een nieuwe infectie in mijn spijsverteringskanaal waar de oorzaak onduidelijk van is. Nu zijn ziekenhuizen en lichamelijke onderzoeken altijd onprettig en heb ik al een hoop dingen doorstaan, toch was ik wel zenuwachtig voor deze.

De voorbereidende folder vertelde me dat ik er niet door heen mocht als ik pinnen of schroeven in mijn lijf heb, pacemakers en al die dingen.
Ik moest mijn neuspiercing thuislaten en mocht geen make-up en haarlak gebruiken. Dat alles omdat de MRI scan een groot lawaaierig apparaat is dat gebruik maakt van magnetische radiogolven (of zoiets, no idea) en daarmee een plaatje maakt van de binnenkant van je lichaam.

Veel mensen raken er claustrofobisch van en ik kan me nu goed voorstellen waarom.
Het gaat zo: je gaat op een smalle tafel liggen, krijgt een plaat op je buik die vervolgens wordt vastgezet met riemen. Je hebt je armen dus langs je lichaam en kan je niet meer bewegen. dan krijg je een koptelefoon op waar gelukkig je eigen voorkeur muziek hoort, en in je hand krijg je een balletje waar je in kan knijpen als je in paniek raakt.

En dan word je dus in de tunnel geschoven, die werkelijk tussen de 5 á 10 cm van je neus verwijderd is. Een beetje krapper als ik van te voren dacht.

Maar goed, ik had een support unit meegenomen die in de wachtkamer wachtte (tja, wat moet je er anders doen) en een fijne Jason Upton cd om naar te luisteren. Zodra ik daar dus alleen lag tussen het gebonk en getril en gezoem kon ik genieten van het nummer 'You're not alone' wat een prettig idee was op dat moment.
Vervolgens begon ik te biddden en had een goede tijd met het praten met Jezus en begon ik ook te bidden voor mensen die er in moesten die wel echt claustrofobisch zijn. Dan is het namelijk echt naar. Je kan er niet onder narcose doorheen want als je slaapt zucht je niet diep genoeg en en kunnen ze geen mooi plaatje maken.

Even later kwamen de laboranten naar me toe en haalden me eruit, omdat om een onbekende reden het hele apparaat was gestopt met werken. Er was niets verschoven en ik had niks gedaan (....) maar het ding viel gewoon uit. Erg bizar.

Nou ja, goed, ik er weer in geschoven, riemen aangesjord en weer begon de herrie.
Tegen de tijd dat ik daar weer een kwartiertje lag werd ik het toen zat. De cd was bijna afgelopen, ik kreeg jeuk maar kon niet krabben, kreeg het koud en vond het wel weer goed geweest. Gelukkig lieten de mannen in witte pakken me weten dat het toen bijna afgelopen was. En dus, na 50 minuten doorgelicht te zijn kon ik weer gaan.

'k Was van te voren wel bang er in stukjes of als gehakt weer uit te komen, maar ik had al mijn ledematen nog en was alleen behoorlijk duizelig. Dus waggelde ik weer naar de kleedkamer, weer een ervaring rijker.
De uitslag krijg ik pas half februari dus dat zullen jullie met mij in spanning moeten afwachten.
Dit is dus zo'n scan apparaat.