Ode Aan De Man

Voor Alfred en alle mannen die identiteits problemen hebben gekregen met hun manzijn door mijn vorige post.

Ode aan de Man

Wie is het, aan de horizon van onze samenleving?
Wie is het die ons vrouwen redden kan?
Het licht daagt; het is de man!

Zijn diepblauwe ogen schitteren als de sterren
Zijn donkere wenkbrauwen beschrijven de baan van de aarde
Zijn kaaklijn werpt een schaduw op het landschap


Zijn schalkse glimlach smelt jonge meisjesharten
Zijn brede borstkast is een toevluchtsoord
Zijn krachtige spieren houden de snelste trein tegen

Zijn stem is vol en betrouwbaar
Zijn schouders zijn er voor iedereen
Zijn auto komt iedereen altijd handig uit

Hij is het, die onze lampen aansluit
die moeiteloos wasmachines trappen op en af draagt
die altijd vol enthousiasme onze technische klusjes doet

De man, zonder hem waren we hulpeloos, hopeloos, reddeloos verloren
Hij knipoogt en onze dag is goed
Hij zwaait en wij kunnen ons geluk niet op

De man, zijn flexibiliteit kent geen grenzen
Begripvol gaat hij elke situatie aan
Iedereen kan op hem rekenen.


Dit begint een beetje te lijken op een mannelijke versie van het laatste deel van spreuken 31 dus I guess you got the point. Als je nog steeds last heb van je ego hierna moet je maar een keer op de sofa komen liggen om te praten.