Gebroken Vlinder

Het wordt weer kerst en dat betekent dat we in de westerse wereld weer net gaan doen of we om de minder bedeelden geven en de uitgekauwde sprookjes over wereldvrede en honger de wereld uit weer uit de kast halen.
Gisteravond was ik bij een spreekbeurt van Adrian Plass die het ook had over straatkinderen die hij en zijn vrouw op hun reizen hebben ontmoet. Hij raadde ons aan het adoptieprogramma van World Vison te overwegen om zo kinderen en communities financieel te helpen.
Ik ben het met hem eens. In India heb ik de allerergste vorm van bedelen gezien die ik ooit ben tegen gekomen. Op tv kan je het zien, je kunt anderen erover horen, maar je snapt nooit werkelijk hoe mensonterend en verscheurend het is als je het zelf ziet.

Het was een zaterdagavond, rond een uur of 9, dat Wieke en ik terug naar ons gastgezin gingen. We waren op weg naar de plek waar de riksja's staan aan de grootste winkelboulevard van de stad Bangalore: MG road (Mahatma Ghandi road). Het was donker, plakkerig warm en een ontzettende herrie van alle toeterende auto's.
Net voorbij de stoplichten kwam vanuit een donkere steeg een meisje ons tegemoet lopen. Ze was een jaar of 8, had van die vuile slierten haar rond haar gezicht hangen en overal vlekken en schrammen op haar lichaam. Ze bedelde, op een tijd dat het voor vrouwen niet eens meer veilig is alleen op straat te zijn. Een krom handje om een paar roepies te krijgen. Maar dat was niet het ergste. Het meisje was naakt, en had alleen een plastic tasje van de supermarkt Foodworld om haar middel geknoopt, en liep op blote voeten het asfalt op tussen het verkeer door.
Mijn hart scheurde toen ik haar zag.
Alles wat ik haar zou geven zou haar afgenomen worden door de mensen die haar lieten bedelen. Ze was zo ontzettend kwetsbaar in deze wereld die niet aardig is, zeker niet voor kleine meisjes die alleen zijn en afhankelijk zijn.

Later heb ik het volgende over haar geschreven:

Meisje

Ik weet niet hoe je heet
Heb je wel een naam?
Je bent misschien acht jaar
misschien nog jonger
Het is zo moeilijk te zien aan het magere lichaam dat je draagt
Je donkere huid camoufleert je wonden
Je vuile haar zweeft om je gezicht.
Ik kan je niet zien
Ik kan je niet in de ogen kijken
want dan voel ik die dolk weer
die dwars door mijn hart steekt
en huilt om jou
klein meisje
Arm, klein meisje

Gaven ze zo weinig om jou dat ze je lieten bedelen?

Gaven ze zo weinig om jou dat ze je dat ‘s nachts lieten doen?

Gaven ze zo weinig om jou dat je hier loopt tussen de riksja’s en dure auto’s;
waar mannen loeren en vrouwen je negeren

Gaven ze zo weinig om je dat ze je erop uit stuurden
en gaven ze zo weinig om je dat ze je zelfs je kleren afnamen?
Dat je hier, nu, half naakt op het asfalt loopt op je blote voeten
Tussen de auto’s bij het stoplicht
met alleen een plastic zak om je onderlijf gebonden?

Foodworld
De tas van de supermarkt
Meer ironisch kan het niet

Ik zie je ribben uit je buik steken
Je kleine handje kromt zich om een paar centen aan te nemen
Al je geld zal je afgenomen worden
Als ik je mijn kleding geef zal je het moeten afstaan

Wat word er nog meer van je afgenomen
hier op de donkere avond in de grote mensen wereld
wat van jezelf moet je nog meer afstaan?
De suggesties zijn te gruwelijk
De realiteit verscheurt

Meisje, hoe eenzaam moet je zijn?
Wat heb je al meegemaakt?
Wat heb je al moeten verdragen?
En wie hebben je dit aangedaan?
Zijn ze zo verknipt, zo verwond
Dat ze jou dit aandoen?
Hebben ze geen keus meer?

Zijn ze werkelijk zo onverschillig geworden?

Meisje, ga jij ook zo worden?


Nogmaals, ik raad iedereen aan een kind te sponsoren. Zelf vind ik World vision betrouwbaar.
Lui als wij mensen zijn kan het elke maand van je rekening worden afgeschreven. 25 euro is voor ons een cd minder. Voor hen is het eten, kleding, een huis, inentingen tegen ziektes. Het excuus dat veel van het geld niet terecht komt is te omzeilen: kies bewust de organisatie die een keurmerk heeft en betrouwbaar is. Het is zo makkelijk even bij ellende stil te staan en daarna weer verder te gaan met je leven. Door een kind te sponsoren help je structureel. Het is een druppel op een gloeiende plaat. Maar als we zelfs die druppel niet meer geven blijft die plaat altijd gloeien en een heleboel druppels maken uiteindelijk een emmer.

Misschien sponsor je al een kind of geef je giften; way to go. Als je het niet doet of meer kan missen; overweeg het. Je kan met veel minder leven als je denkt, afhankelijk van de eisen die je aan je leven stelt. Bedenk je dat Ipot niet mee kan naar de hemel, maar wat about the people you will meet there die niet zijn gestorven aan vervuild water, of de kinderen die opgenomen werden in een kindertehuis door jouw giften en konden afkicken van de lijm of drugs en wiens kinderen opgroeien in een huis.
You'll store up treasures in heaven that way.