En dan nu over mannen

Hoffelijkheid

Met mijn huisgenoten had ik het laatst over mannen en hun manieren. We vroegen ons af waar de tijd is gebleven dat een man de deur voor een vrouw openhoud, haar jas aanneemt, aanbied haar zware tassen te dragen. Kortom: waar is de hoffelijkheid gebleven.

Natuurlijk wordt van ons vrouwen na de emancipatie en de seksuele revolutie verwacht dat we ons niet aanstellen en ons nooit laten voorstaan dat we vrouw zijn. We zullen nooit een gunst verwachten maar uitgaan van de gelijkheid van de seksen. We zullen net zo sterk zijn, net zulke boeren laten, net zulke gore grappen vertellen, en desnoods maar net zo naar mannen gaan kijken zoals zij dat naar ons doen, helaas werkt dat anatomisch niet gelijk uit. We zullen het maar moeten accepteren hoe ze ons aanranden met hun ogen (we moeten het zelfs als een compliment zien?) en leren voor onszelf op te komen.

Voor mannen is dat ook wel makkelijk, ze hoeven zich niet aan te passen aan onze gevoelens (want ja, vrouwen zijn emotioneel). Helaas is het in christelijke kringen maar een beetje beter (wat betreft het kijken) en het is dan ook extra kwetsend en schadelijk als blijkt dat de jongens daar zich net zo gedragen als op straat. (ligt er wel aan welke kring het is moet ik eerlijkheidshalve erbij vermelden)

Kijk, wat betreft kuisheids normen hoeven we ook niet terug naar de middeleeuwen waar de vrouw een broedmachine was en verder verplicht moest borduren. Maar enige galantheid en respect toont een man wel door op die kleine dingen te letten (zoals de deur) en gewoon even de man uit te hangen voor de vrouw. Zullen we een nieuwe revolutie starten, om de vrouw met haar nieuwe waardigheid toch een beschermde positie te geven in de maatschappij?

Laat ons toch weer vrouw zijn en gewoon een beetje zwak mogen zijn, en een zwak mogen hebben voor mannen met manieren.