Niels

Voor het eerst in mijn leven woon ik op de voorpagina van de krant, in het hoofditem van het journaal.
Ik ben dan wel in Jeruzalem geboren, wat vaak langskomt in de buitenlandse rubieken, maar woon er al lang niet meer. Ik kan me dan ook niet herinnen daar ooit iets spannend mee te hebben gemaakt, behalve dat ik het als driejarige erg eng vond langs een soldaat te lopen.
Ik heb ook gewoond in Ede -Veldhuizen, wat berucht is om de probleem jongeren. Maar daar was ik weg voor de camera's langskwamen.
En dan Schipluiden. Vorige week was de koningin er op bezoek. Een paar jaar te laat want ik woonde er tussen 1985 en 2000.

Maar nu is het veranderd. Als ik de deur uitloop en de Henri Polakstraat uitloop en de hoek omga naar de bushalte, kom ik bij de plek waar agenten een vermeende inbreker doodreden. Maandagnacht raakten ze hem per ongeluk nadat er een melding was gekomen over inbraak.
Vanmiddag stond ik te kijken bij de boom die deze keer is uitgekozen tot gedenkplek. Bossen bloemen, kaarten, fakkels en foto's. Om een of andere reden waren er ook pakken sap en een mars neergelegd. Misschien dat iemand van een van de vele culturen in deze wijk hem iets mee wilde geven voor het hiernamaals.
Terwijl ik er stond vormde een groepje van 6 mensen zich om mij. Het gesprek ging over of het wel per ongeluk zou zijn. En over de branden in de twee politieposten hier in de wijk. Zouden het afrekeningen zijn? De mensen op straat konden zich dat wel voorstellen. Dat zijn vrienden het zouden hebben gedaan. Ergens misschien wel, maar als de brandweer er niet op tijd was geweest hadden een heleboel mensen die er niets mee te maken hebben ook kunnen sterven. Daar leken de meeste mensen nog niet aan te hebben gedacht.

Als ik terugloop denk ik aan Niels. Zijn overlijdenskaart hing er. Hij was 25 en een echte dordtenaar. Zou hij bij de groep hangjongeren horen die zich in het weekend graag ophouden voor onze deur? De groep die ik overlast vond bezorgen en waarvoor ik de politie belde. Tot ik op een avond naar buiten stapte en erg gezellig heb geklets met Danny, Michel en de andere jongens die eigenlijk gewoon proberen iets van het leven te maken. Die baantjes hebben, en werkstraffen en wonen bij een ouder of vriendin. Ze kijken tv, voetballen en hangen rond. Ze weten het ook niet zo goed en ze hebben geen gezellige evangelische ouders met een voortuin en een hond. En nu heeft Niels niets meer.
Maar ik woon wel op de plek waar het nieuws gebeurd.