De wereld van het loggen

'Inspiratie komt niet altijd op verzoek of na geduld' schrijf ik in de inleiding van wat ik hoop dat ooit een boek zal worden. Zo ook voor deze weblog. Zit je de ene week vol verhalen, sta je de week erna droog en herkauw je uitgedrogde ideeen voor verhalen zonder clou.

Toen ik net begon met de weblog was het een uitdaging leuke dingen te schrijven. Met wat beperkingen aan wat ik de hele wereld wilde laten weten leek het leuk stukjes te schrijven. Waarom weet ik deze week niet zo goed meer. Want als persoonlijke onderwerpen afvallen, is mijn log net een stil leven.

Wat rest is grappige anecdotes, mits ze goed verteld worden. Of ik moet gaan preken, maar ik heb altijd een verschrikkelijke hekel aan weblogs waar mensen constant hun laatste geestelijke ontdekkingen proberen te slijten aan een stil publiek. Ik denk dat de meeste van die geestelijke ontdekkingen bij jezelf moeten gebeuren. Je moet het zelf gaan zien. En het helpt vaak niet er maar vaak genoeg over te lezen bij anderen, dan dringt het nog niet echt door. Ik heb wel al ook een prekerig stukje geschreven, en aan de reacties te zien is het niet doorgedrongen, hoewel het voor mij een insight was. Punt bewezen: preken helpt niet.

De wereld van het loggen is er een waar veel spanning bij kan komen kijken. Worden mijn stukjes gelezen, wat denken mensen er nu over.... Maar als ik werkelijk afhankelijk van mijn log ben om erachter te komen of ik vrienden heb kan ik beter hier en nu direct van de brug springen. (kids; don't try this at home)

Wellicht ben ik te dramatisch voor gezellige klets- logs, te gecompliceerd voor prekerige logs en te tobberig voor grappige logs. Daarbij twijfel ik ook nog eens aan mijn schrijvers capaciteiten.
Maar goed; dan heb ik mede dankzij mijn melancholische bui weer wel een rechthoekje vol gekregen en een log geschreven die mijn dagelijks leven weerspiegelt.